Zelfs aan de stilte komt een eind
Ingrid Betancourt, een politica van Frans-Colombiaanse afkomst werd in 2002, in volle campagne voor de presidentsverkiezingen in Colombia door haar tegenstrevers ontvoerd. Niets had haar kunnen voorbereiden op de gruwel die daarna kwam. De volgende zeseneenhalf jaar zou ze diep in de jungle doorbrengen, weggevoerd door de FARC. Het verhaal van haar gevangenschap is een persoonlijk en aangrijpend verslag geworden.
Niets bleef Betancourt gespaard: mishandelingen, verkrachting en diepe vernedering. Ze moest zich wassen en ontlasten voor het oog van haar beulen en werd als een dier aan de ketting meegevoerd.Voortdurend voerden haar beulen dieper en dieper de jungle in, opgeschrikt door de helikopters van het Colombiaanse leger die naar Ingrid aan het zoeken waren. Ook terwijl ze ziek was door het gebrek aan voedsel en andere ontberingen.
En dat was nog niet het ergste. Wat ze wel erg vond was het vreselijke zwijgen dat de Farc haar oplegde. Haar medegevangenen mochten niet met haar praten, al wie vriendschap met haar aanknoopte werd uit haar omgeving verwijderd. Het babyaapje dat in zijn eenzaamheid troost zocht bij haar, werd levend aan de honden gegeven. Alleen en eenzaam zocht Betancourt troost in de bijbel en de boeken die ze te pas en te onpas te lezen kreeg en in de kleine vaardigheden, zoals het weven van een ceintuur dat ze leerde van haar ontvoerders.
De kracht van een hechte familieband
Men hoort wel eens dat mensen die langere tijd werden vastgehouden op de duur sympathie ontwikkelen voor hun ontvoerders. Dat is bij Betancourt zeker niet het geval. De gevangenen kregen de kans om regelmatig naar de radio te luisteren radioprogramma’s waarbij de familieleden boodschappen konden inspreken voor de ontvoerden. Telkens als Betancourt de stem van haar moeder op de radio hoorde die vertelde waar ze naartoe ging en welke stappen ze ondernomen had om voor haar vrijlating te pleiten, vatte ze opnieuw moed. Dit is niet evident want in die hele lange periode koos haar echtgenoot, het wachten beu, voor iemand die wel bereikbaar was.En ook haar vader is in die periode gestorven. Maar door de stem van haar moeder te horen heeft Ingrid Betancourt de kracht gevonden om gedurende meer dan zes jaar te blijven hopen op haar vrijlating.
Zeker is wel, dat Ingrid Betancourt in de periode van haar gevangenschap haar prioriteiten anders is gaan stellen. Waar voor haar gevangenschap, politiek en actie voeren hoog op de agenda stonend, wordt die plaats mettertijd ingenomen door haar moeder en kinderen. De gedacht dat haar dochter de pubertiteit doorworstelt zonder haar is voor Ingrid Betancourt een onverdraaglijke gedachte. En het idee dat haar zoon een man wordt zonder dat zij dit kan meemaken drijft haar bijna tot wanhoop. Als zij haar kinderen dan na lange tijd op de radio hoort, is zij buiten zichzelf van vreugde.
“Zelfs aan de stilte komt een eind" is een enorm gevoelig boek, dat een dieper inzicht geeft in de gedachten en gevoelens van gijzelaars tijdens jarenlange gevangenschap.
Gegevens: “Zelfs aan de stilte komt een eind: mijn jaren van gevangenschap in de jungle van Colombia”, Ingrid Betancourt, uitgeverij Balans, 493 blz., ISBN 978 94 600 32 32 5