Buren raapten dekens en stoelen bijeen
Pascal Blaise kijkt met ongeloof naar de ravage enkele meters verderop. 'Ik kan het nog altijd niet vatten', vertelt hij. 'Ik was binnen toen ik de knal hoorde. Er was ook een grote lichtflits van de leidingen die knapten. Toen ik buiten ging kijken zag ik de treinen die helemaal verhakkeld waren.
Ik heb meteen de hulpdiensten verwittigd. We geraakten niet tot bij de passagiers door de muur maar met de ladder kon ik er wel over kijken. Ik was onder de indruk van die eerste taferelen.
Ik zag natuurlijk meteen dat het ernstig was. Heel wat mensen in de trein riepen maar de deuren gingen niet meteen open. Eigenlijk konden we niet veel doen voor hen. Ik heb alle stoelen bij elkaar gezocht en alles wat die mensen maar warm kon houden. Een paar van hen zijn hier toch een uur naast de spoorlijn blijven liggen. Je ziet vaak beelden van treinongevallen in het buitenland maar als je het met je eigen ogen ziet, dan schrik je toch.'
Bron: De Standaard