"Het leed van de familie vergeet je nooit"
Trauma bij een ongevallenreporter
Herwin Heyman is een freelance fait divers cameraman. Vijftien jaar geleden had hij bijna elke week een weekenddode, de zwaargewonden niet meegerekend. Sommige doden waren zo toegetakeld dat de hersenen verspreid lagen op straat. Een keer hielp hij de brandweer met zoeken naar hersenen in het veld waar de verongelukte auto over kop gegaan was opdat de familie later als ze de plaats bezochten geen resten meer zouden aantreffen.
“Maar de meest schrijnende situaties die mij bijblijven, zijn de ogenblikken waarop de familie van de slachtoffers komt toegesneld nadat ze door een voorbijganger of een kennis op de hoogte zijn gebracht. Wat mij door de jaren het meest is bijgebleven ging over een ongeval in Berlare waarbij drie jongeren van de brug waren gereden en tegen een elektriciteitspaal gebotst. De bestuurder en zijn passagier op de voorste stoel waren op slag dood. De verplichting tot slachtofferhulp was er al, maar in de praktijk bestond ze niet. De vader van een van die jongens is aangekomen en heeft daar een uur gezeten met het lichaam van die jongen in de armen.
Wij hebben die vader met zijn intens verdriet alleen gelaten en hebben rustig afgewacht tot die mens klaar was. Dat zijn vreselijke dingen. De twee eerste dagen laten die beelden u niet los. En zelfs nu na zoveel jaren kan ik die scène nog altijd tekenen."