"Ik zal niet haten"
Het boek van de hoop
Izzeldin Abuelaish van het Tel Hashomer ziekenhuis in Tel Aviv schreef een hartverscheurend boek nadat een Israelische granaataanval zijn drie dochters doodde. “Ik zal niet haten” is in alle opzichten een zeer merkwaardig boek.
Op een koele maar zonnige decemberdag in Gaza nam dokter Izzeldin Abuelaish zijn acht kinderen mee uit naar het strand voor een simplel dagje roeien en in het zand spelen. Twee maanden eerder was de moeder van de kinderen gestorven aan leukemie. Maar toen Abuelaish zijn drie kinderen zo leuk zag spelen en ze hun namen “Bessan, Maya en Aya” schreven in het vochtige zand, voelde hij zich getroost. “Het was bijna de hemel op aarde”, schreef hij.
Maar vijf weken later werd hij het slachtoffer van een tweede tragedie: de drie meisjes van 13, 15 en 21 werden gedood en zijn 17-jarige dochter Noor zwaar gewond toen een Israelische granaat werd afgevuurd tijdens de korte maar bloedige oorlog in Gaza in 2008-2009. Een van de nichtjes van Abuelaish stierf eveneens terwijl een vijfde meisje zware verwondingen opliep.
Veel mensen in dezelfde situatie zouden wegzinken in de bodemloze put van verdriet en wanhoop. Maar Abuelaish slaagde er niet alleen opnieuw een leven voor zichzelf en zijn vijf overlevende kinderen op te bouwen, hij schreef ook een gevoelig en adembenemd boek over zijn ervaringen met daarin een centrale boodschap van hoop. “Ik zal niet haten” is vertaald in 13 talen waaronder Fins en Turks maar binnenkort zal het ook te verkrijgen zijn in het Arabisch en het Hebreeuws.
“Ik zal niet haten” vertolkt zeer goed de beweegredenen van Abuelaish. “Ik ben tegen elk vorm van geweld. Geweld en militaire benadering bewjizen al tientallen jaren dat die aanpak niet werkt. Dat zal niet veranderen. En er is niemand die de zaak evalueert. Men gaat gewoon verder.
Zowel de Palestijnen als de Isreali’s hebben verzuimd een andere koers in te slagen. We volgen altijd steeds maar dezelfde benadering waardoor de kloof dieper wordt, de zaak escaleert en er nog meer bloed verspild wordt. “Abuelaish zegt geen haat te voelen. “Er is een verschil tussen woede en haat. Woede is accuut maar voorbijgaand. Haat is een vergif dat je verteert. Kwaad zijn is nodig, maar je moet het weten te sturen.
Abuelaish was een gynaecoloog die zich gespecialiseerd had in onvruchtbaarheid maar werkte in Joodse hospitalen. Daar waren de patiënten verbaasd dat een Palestijnse dokter Joodse baby’s ter wereld hielp brengen. Na de dood van zijn vrouw Nadia ging hij aangemoedigd door zijn dochters opnieuw aan het werk in het hospitaal en kwam alleen tijdens de weekends naar huis in Gaza.Hij was thuis toen op 27 december de aanval begon. Er werd voortdurend geschoten in de buurt van het uitgestrekte familiedomein in Noord-Gaza. Maar voortdurend hing hij aan de telefoon met journalisten die Gaza niet binnen mochten en vertelde hij wat er gebeurde. En dan op 16 januari om 16.30 u in de namiddag viel de granaat op het huis.Hij rende direct naar de kamer die geraakt was en vond daar zijn kinderen in een plas bloed. Hun lichaalsdelen lagen her en der verspreid, een afgerukt hoofd, de hersenen plakten tegen het plafond. Een tweede granaat volgde.
Terwijl hij wanhopig op zoek ging naar hulp, belde hij zijn vriend Shlomi Eldat, een radiopresentator van Cahnnel 10 in Israel. Zijn geroep om hulp in een mengeling van Arabisch en Hebreeuws werd live uitgezonden. Met de hulp van vrienden werden binnen het uur Abuelaish's dochter en nichtje geëvacueerd uit Gaza.
Toen kon hij alleen maar denken aan de ramp die zijn familie was overkomen. Later realiseerde hij zich de impact van het live-telefoontje. " Het opende de ogen van de Israelische luisteraars", zei hij." Het geheim over de oorlog in Gaza was naar buiten gebracht." "Mensen worden gefrustreerd en wanhopig", vertelt hij. Welzijn hangt niet alleen af van het hebben van voedsel. We hongeren naar vrijheid, naar een zonnigere toekomst, naar een veilig leven, naar een gevoel om eindelijk mens te zijn.
Maar hij vindt ook dat de mensen van Gaza van niet alleen anderen moeten beschuldigen maar zelf ook verantwoordelijkheid nemen."Alles is nog mogelijk, behalve mijn vrouw en dochters weer tot leven te wekken. Maar ik moet vooruit in het leven.De tragedie bepaalt mijn leven niet, maar deze rampen hebben mij aangespoord om sneller te handelen.
Het boek is dan ook een eerbetoon aan aan zijn dode dochters.