"Reza huilt van de honger"
In een zelfgemaakt kamp in de buurt van Peshawar probeert een familie Afghaanse vluchtelingen te overleven na de overstromingsramp in Pakistan. Hun foto haalde de wereldpers, maar de hulpverlening bereikt hen niet.
Het kamp in Azakhel, op een dertigtal kilometer van Peshawar, is een samenraapsel van een twintigtal tenten die geschonken zijn door verschillende hulporganisaties, maar de bewoners moeten voor zichzelf zorgen; ze zijn afhankelijk van de vrijgevigheid van voorbijgangers. Hier zitten 19 families bij elkaar, allemaal Afghaanse vluchtelingen: dertig jaar geleden door een gewapend conflict weggetrokken uit hun thuisland, nu ontheemd in hun gastland Pakistan door de stormvloed.
De tweejarige Reza zit in een tent met zijn moeder, Fatima, en zes van zijn zeven broers en zussen. Ze zitten allemaal op een blauw deken dat uitgespreid ligt op de modderige bodem. Fatima probeert de jongen te kalmeren: samen met zijn tweelingbroer Mahmoud weent hij constant met een diep gejammer. 'Ze hebben nog niets te eten gehad vandaag. Ik heb geen voedsel', zegt Fatima. 'Hij weent van de honger', wijst ze naar Reza. 'Het is een maand geleden dat hij nog melk dronk.'
Drie kinderen liggen onder een vuil muskietennet dat ze van een voorbijganger gekregen heeft, maar het ding vertoont gaten. Fatima's oudste, haar negenjarige dochter Sayma, zwijgt en lijkt los te staan van wat er rondom haar gebeurt. Met haar groene ogen staart ze voor zich uit, blijkbaar is ze doof voor het geween van haar broertjes. De kinderen zitten onder de vliegen.
Veel kostbaarheden liggen er niet in de tent: een kookpot, een paar kussens en wat kinderkleren. De stank van afval is overweldigend in de warme, vochtige lucht. Er is geen sanitair, alleen wat open greppels waarin ongezuiverd afvalwater loopt dat vliegen aantrekt.
De vader van Reza, Aslam, is met een zevenjarige dochter naar een ziekenhuis in de buurt. Het meisje heeft last van een huidinfectie, het gevolg van de onhygiënische omstandigheden. Ook Reza en de andere kinderen vertonen rode vlekken en lijken ondervoed. Hun dunne haar valt in vlokken uit, zegt Fatima. 'We zitten hier al een hele maand. We zijn moe van die vliegen en van de honger. Voor de watervloed kwam, had mijn man werk. We waren arm, maar we hadden volle magen.'
De familie woonde samen met 23.000 andere Afghaanse vluchtelingen in een kamp in Azakhel, op ongeveer 20 minuten wandelen van waar ze nu zitten. Aslam verkocht kippen, en reed van deur tot deur met een fiets - een van de weinige kostbare bezittingen van de familie. Hij verdiende een anderhalve euro per dag.
Hun huis was opgetrokken van bakstenen van modder, zegt Fatima, maar het was voldoende. 'Ik had een keuken, en er was een waterkraan in de buurt.' Maar die bakstenen waren niet opgewassen tegen het razende water van de gezwollen Kaboel-rivier. Op een ochtend stroomde het water binnen. Zij en haar man namen enkele kinderen mee, familieleden grepen de anderen mee.
De clan van een zestigtal Afghanen trok verder in de richting van de hoofdweg die Nowhera verbindt met Peshawar. Ze zaten vijf dagen in open lucht, en aten wat ze konden vinden. Aslams oudere broer, Taykadar, ging op zoek naar hulp in de tientallen kampen in de buurt. 'Ze vroegen ons naar onze Pakistaanse identificatiepapieren om ons te registreren, maar wij zijn Afghanen', vertelt hij. 'En we zijn ook met te veel, dat is het probleem. We willen bij elkaar blijven. We hebben al onze huizen verloren, we willen niet ook onze familie verliezen.'
De mannen slaagden erin om van diverse hulporganisaties tenten los te krijgen. Maar nu weten ze niet waar ze nu heen moeten. Van de Pakistaanse regering hebben ze nog geen enkele hulp gekregen, zegt Taykadar. De drukke weg langs hun kampement is hun levenslijn: ze lopen in de richting van elke auto die lijkt te vertragen in hun buurt.
'We moeten achter ons voedsel aan lopen', zegt Fatima bitter. Haar kinderen eten een keer per dag, gewoonlijk 's avonds, dankzij de gulheid van organisaties die tijdens de ramadan gratis maaltijden uitdelen. Maar wat na de ramadan? 'Ik wil de wereld gewoon vragen of we niet op een of andere manier voedsel kunnen krijgen. Onze kinderen gaan dood van de honger.'
Bron: The Guardian