Hulpverlening in Japan stokt

Overlevenden van de zware aardbeving en daaropvolgende vloedgolf uiten steeds zwaardere kritiek op de Japanse autoriteiten. 'Geef ons water, eten en medicijnen, of de mensen sterven hier', luidde de noodkreet van enkele burgemeesters uit het rampgebied.

Rikuzentakata, een compleet vernielde kuststad zo'n 200 km ten noorden van het eveneens zwaar beschadigde Sendai. Duizenden mensen kwamen hier om het leven. Zij die de aardbeving en de tsunami overleefden hebben nog niet veel hulp gezien.

Overlevenden doorzochten er het puin op zoek naar voedsel. Af en toe vindt iemand een blik met eten, waarna het triomfantelijk in de lucht wordt gestoken. Anderen rapen wrakhout bij elkaar, kwestie van zich te kunnen verwarmen, nu er ijzige temperaturen heersen. Voor het oog van enkele camera's vond een vrouw het lichaam van haar overleden moeder terug onder de brokstukken van haar woning. Haar eigen 23-jarige dochter is nog steeds spoorloos.

Veel te koud

Zulke taferelen horen eerder in een derdewereldland thuis. Ze staan in schril contrast met de daadkracht die velen van één van 's werelds rijkste landen verwachten. Het regent dan ook kritiek op de Japanse autoriteiten. Lokale burgemeesters en gouverneurs smeekten in niet mis te verstane woorden om hulp. 'We vriezen hier dood', liet de burgemeester van Koriyama optekenen. 'We hebben dringend voedsel, brandstof en water nodig. Hoort iemand ons eigenlijk wel', riep hij vertwijfeld uit.

In vele van de geïmproviseerde opvangcentra in het rampgebied is het binnen maar amper een paar graden warmer dan buiten, waar de temperatuur met het vriespunt flirt. 'We hebben van de reddingswerkers een paar vuurtjes gekregen, maar daarvoor is de brandstof nu zo goed als op', zegt Keiko Endo, een 58-jarige verpleegster die met de moed der wanhoop een groep oudere mensen probeert te verzorgen. Ze zitten dik ingeduffeld rond één van de vuurtjes. Maar nog steeds hebben ze het koud.

'Veel van deze mensen hebben in het koude water gelegen en zijn ziek en gewond', zegt ze. 'Ze zouden zo snel mogelijk naar betere oorden moeten worden geëvacueerd, maar daar komt maar niks van.' Een nabijgelegen hospitaal kan ook weinig doen. 'Er is geen elektriciteit en de telefoons werken niet.' De situatie is ernstig. 'Veel van deze mensen zijn door het gebeuren de kluts wat kwijt, kunnen zich niet meer herinneren welke medicijnen ze moeten innemen.'

Veel te weinig

Een evacuatie van een groep van zo'n honderd bejaarden, omwille van de vrijgekomen radioactieve straling uit de Fukushima-centrale, kostte het leven aan 14 bewoners van het rusthuis. 'De evacuatie liep niet zoals verwacht, door een gebrek aan transportmiddelen. Op een gegeven moment hebben we deze bejaarden in een sporthal moeten onderbrengen, waar de omstandigheden desastreus bleken. Er was amper water, eten en medicijnen beschikbaar', zegt Chuei Inamura, een overheidsfunctionaris in Fukushima.

In totaal zouden zo'n 500.000 mensen dakloos zijn geworden, als gevolg van de aardbeving en tsunami. Japan heeft nu zo'n 80.000 reddingswerkers en soldaten in de regio actief. Dat blijkt veel te weinig.

De zoektocht naar overlevenden in het zwaar getroffen noordoosten van Japan is ook zo goed als stopgezet. 'Na zoveel dagen en gelet op de ijskoude temperaturen heeft het nog maar weinig zin', aldus de Britse reddingswerker Heather Heath (38). Dagenlang zocht het Britse team met speurhonden tussen de brokstukken. Ze vonden geen enkele overlevende. Met bulldozers is nu begonnen met puin te ruimen. Geregeld moeten de kraanmannen stoppen omdat er onder het puin lichamen blijken te liggen.

Bron: Nieuwsblad