Identificatie is geen sinecure
‘Het was van het Heizeldrama geleden dat het militair hospitaal zijn deuren opende voor zoveel dodelijke burgerslachtoffers. Een kwarteeuw geleden vielen bij dat voetbaldrama 39 doden.
Ook maandag stelde het militair hospitaal zijn infrastructuur ter beschikking om de doden van de treinramp in Halle op te vangen. Achttien waren het er, voor zover gisteravond bekend.
Een eerste konvooi bracht zeven lichamen, waarvan er tegen zes uur 's avonds al vier geïdentificeerd waren. Daartoe was een ploeg van het Disaster Victim Identification-team ter plaatse, onder wie twee wetsdokters.
Een tiental familieleden, verwanten van twee vermisten, had zich ondertussen gemeld in de hoop hier tenminste hun vader, broer, zoon, vrouw of dochter terug te vinden. Onder hen mensen die de hele dag van ziekenhuis naar ziekenhuis waren gelopen, en nergens iemand hadden gevonden. Ook gisteravond waren ze nog volop in onwetendheid. Ze werden in de cafetaria van het hospitaal opgevangen door medewerkers van het Rode Kruis, die daarin werden bijgestaan door vier medewerkers van het Centrum voor Crisispsychologie (CVCP) van het leger.
‘Men denkt dat mensen in zo'n situatie zeer emotioneel en luidruchtig reageren. Dat is meestal niet het geval', zegt Fons Renders van het CVCP. ‘Mijn ervaring is dat men vaak zeer stil en bang afwacht. Men is, zoals het gezegde luidt, met stomheid geslagen. Onze hulp bestaat er in eerste instantie vooral in dat we correcte informatie verlenen – maar er is nog nauwelijks informatie op dit moment. En dat we aangeven dat we willen luisteren. Meer hulp mogen we nu niet opdringen.'
De psychosociale begeleiders van het Rode Kruis proberen ondertussen een dossier aan te leggen over het vermiste familielid: wat had hij aan toen hij gistermorgen naar zijn werk vertrok? Welke broek, hemd, schoenen, jas? Heeft hij/zij uiterlijke kenmerken die afwijken van de norm: een tattoo, een opvallend litteken, een mankementje?
In de koelruimte van het hospitaal, waar zowat 30 lichamen kunnen worden bewaard, deden de wetsdokters ondertussen hetzelfde: per lichaam stelden ze een dossier op met herkenbare informatie. Er was ook een tandarts bij betrokken, omdat het gebit erg belangrijk kan zijn als andere uiterlijke kenmerken onvoldoende informatie opleveren.
Een delicaat werk, dat heel secuur moet verlopen: ‘Het is vervelend wanneer familieleden lang moeten wachten. Maar het zou nog vervelender zijn als we fouten maken en de verkeerde personen met elkaar verbinden.'
Bij vliegrampen kan men bij de identificatie nog een beroep doen op de passagierslijst. Niemand wist gisteren precies wie allemaal op die twee treinen zat.
Bron: De Standaard