De klap komt na het werk
De journalisten en fotografen die in Dendermonde bij de kinderkribbe stonden hebben verschrikkelijke taferelen meegemaakt. Vertwijfelde en wenende ouders, boze agenten. De journalisten en fotografen deden wat ze moesten doen: zoveel mogelijk informatie vergaren om klaarheid in de situatie te brengen en het nieuws zo vlug mogelijk op antenne en in de kranten krijgen. ’s Avonds nadat de nieuwsuitzending was afgelopen en de foto’s doorgestuurd naar de redactie kwam de klap.
Enkele getuigenissen:
Marc Goossens (freelance cameraman):" Ik was als eerste journalist ter plaatse. Ik heb zelf kinderen. En dan denk je “Stel je voor dat mijn kind hier tussen zat”. Nadien was de drukte zo groot en moest ik mij zo haasten om mijn reportages af te krijgen, dat ik geen tijd had om na te denken. De klap kwam toen ik terug in mijn kantoortje zat. “Hoe moeten die mensen zich nu voelen. Ik dacht aan de enorme pijn die ze hadden. De vader van één van de overleden kindjes is een collega.”
Herwin Heyman (freelance cameraman):” Onvoorstelbaar. Maar het is niet omdat wij niet openlijk staan te wenen dat wij ook geen verdriet hebben. De redactie verwacht achteraf een reportage. Ik ben blij dat ik geen jong groentje meer ben. Ik heb mijn portie ellende al gehad in het leven. Maar dit is iets anders dan een familiedrama waar één van de partners zijn of haar kinderen doodt omdat die geen uitweg ziet. Hier gaat het om kinderen die totaal weerloos in hun bedje liggen. Geweld zonder gegronde reden. En als je dan van de job thuiskomt moet je toch even nadenken. Het is zo zinloos allemaal.”
Hendrik De Rijck (fotograaf Nieuwsblad en De Standaard) “Ongeloof, zoiets gebeurt in Amerika maar niet bij ons! Zolang ik stond te fotograferen, was er vooral de druk om goede foto’s te maken. Bovendien kon ik mijn tranen wegsteken achter mijn fotoapparaat. Maar toen ik gisteren voor mijn computer zat om de beelden door te sturen, kwamen de emoties los. Deze morgen toen ik wakker werd realiseerde ik mij opnieuw wat er was gebeurd. Wij zijn ook mensen, wij hebben ook kinderen. Het is onmenselijk om kinderen uit te moorden. Maar volgens mij zijn de hulpverleners die het eerst de kribbe zijn binnengegaan, het ergst getroffen. Ze hebben de kinderen in hun bloedbad aangetroffen, met overgesneden keel, met steekwonden. En ik weet hoe kindjes op die leeftijd zijn. Ze kennen geen gevaar.”
Roel Van Hofstraeten (journalist-GVA) “Als journalist moet je zo vlug mogelijk klaarheid proberen te scheppen in de chaos. Dus dan ben je heel druk bezig. De confrontatie met de slachtoffers is heel, heel erg. Ik heb de gewoonte om de mensen gewoon hun verhaal te laten vertellen. Het lijden van die mensen pakt mij telkens heel erg. En als ik dan ’s avonds thuiskom, is er maar één manier om het te verwerken:”Praten, praten, praten.”