Wie zwijgt, stemt toe

Uit financiële overwegingen doen Nederlandse media geen onderzoek naar burgerslachtoffers in Uruzgan. Door deze laakbare houding zijn ze medeverantwoordelijk voor mensenrechtenschendingen. Dat zegt oorlogsverslaggever Arnold Karskens van Dagblad De Pers in zijn blog.

De laatste veertig maanden reisden zo’n 500 Nederlandse en buitenlandse journalisten op kosten van Defensie naar Uruzgan. Ze maakten gebruik van vertalers en reden rond in peperdure voertuigen, ook op kosten van Defensie.

Schending

Arnold Karskens: “Nuchter gezien is deze houding van collega’s een schending van artikel 8 van de Code van Bordeaux. Deze Geboden voor Journalisten zeggen dat ‘het aanvaarden van steekpenningen, in welke vorm ook, tot het verrichten of het achterwege laten van enige publicatie ‘, een ernstig journalistiek vergrijp is. Welnu: niemand vroeg bij vertrek de rekening. Een retourtje Amsterdam-Tarin Kowt kost normaliter 1200 euro. Het goedkoopste en enige hotel vraagt 140 dollar voor een kamer. En reken voor een vertaler 100 euro. Autohuur buiten de stad kost een veelvoud. Let wel: per dag.”

Censor

“Als tegenprestatie voor de gratis service moet de media het werk dat ze vanuit Uruzgan stuurden voorleggen aan de censor. Die kijkt of de reportages geen militair gevoelige gegevens bevatten of informatie die de missie compromiteert. Vanuit voorlichtingsoogpunt een slimme zet. Eenmaal thuis blijven je gasten loyaal. Je spuugt niet in de bron waaruit je hebt gedronken.”

Sinds het begin van de missie in Uruzgan op 1 augustus 2006 is het daarom stil gebleven over de honderden burgerdoden in de strijd tegen het terrorisme. De laatste slachting op 11 juni, waarbij Nederlandse helikopters twee auto’s met totaal veertien inzittenden beschoten en 8 mensen stierven en 4 gewond raakten, bleef nagenoeg onvermeld. Onder de slachtoffers bevonden zich de moeder, de zoon, de schoondochter en een kleinkind van een gezin. Opnamen van verwoeste of opgeblazen huizen blijven taboe. Over excessen als het gebruik van stroomstokken en verdwijningen in de provincie waarbij militairen zijn betrokken hoor je zo goed als niets.

Nederlandse media

“Uit financieel oogpunt je mond houden is schandalig. Want ook voor de journalist geldt het adagium : wie zwijgt stemt toe. De Nederlandse media hebben na 40 maanden militaire aanwezigheid in Uruzgan hun slechtste kant laten zien. Het melden en onderzoeken van mensenrechtenschendingen is een journalistieke plicht, zeker als eigen militairen daarvoor mogelijk verantwoordelijkheid dragen.”

Bron: www.depers.nl