Ontsnapt uit de hel
Een ontelbaar aantal keren was ik de trap terug opgerend om vergeten spullen bij elkaar te rapen. Oordoppen! Pleisters! Zakdoek! Regenjasje! Het gewirwar van onze acties die voormiddag zorgden ervoor dat we alleen nog maar het laatste nummer van Edward Sharpe & The Magnetic Zeros in de Club van Pukkelpop konden meepikken, terwijl het zweet zich een weg baande in de holte van de rug. Jammer dat het zo kort was, maar er zouden nog genoeg leuke concerten volgen die dag, nietwaar?
Rond 17u stuurde ik nog een sms naar een vriendin om te zeggen dat het ‘zo meteen wel met bakken uit de lucht zou vallen, maar dat ik op alles voorbereid was'... Hoe ironisch klonk dat niet, nog geen twee uur later?
De lucht werd gitzwart alsof iemand net het licht had uitgeknipt en gezeten tegen het beschuttende reclamepaneel naast de Humo-stand zagen we mensen als gekken richting de Club lopen, gillend en lachend om de koude regen die hen teisterde. Skin van Skunk Anansie keelde nog steeds over de wei terwijl de weergoden hun spierballen pas echt lieten rollen.
Misschien moesten we toch maar eens gaan schuilen? We wurmden ons door de mensenmassa in de Club, hadden een ietwat vreemde conversatie met de meneer naast ons over onze ‘afkomst' terwijl er gejuich oprees toen het eerste deel van het natuurspektakel zich ontplooide. De anders zo vrolijk wapperende vlaggen boven de wei, plooiden dubbel onder de kracht van de wind. ‘Kijk, kijk!' Het was wonderbaarlijk om waar te nemen dat er hagelbollen ter grootte van eieren uit de lucht konden vallen en dat de wei herschapen werd in een mistige massa. Het hoofdpodium was zelfs niet meer zichtbaar vanuit de Club.
Paniek!!!
En dan begon de tent als een gek heen en weer te schudden. Een hoop mensen hadden als instinctieve reactie ‘weg hier' en stoven ons voorbij, maar ik kneep nog steviger in de hand van mijn vriend en we schoven ietsje verder weg van de palen. Angstvallig keken we uit naar vluchtwegen... die er niet waren. We zaten als ratten in een val als hier iets zou gebeuren. De twee torens die voor de club stonden, stortten als kaartenhuisjes in en gegil steeg op. "Stond die man er nog op? Zou hij oké zijn? Stond er nog iemand naast die torens? Hopelijk geen gewonden?"
De grootste windstoten verdwenen even snel als ze gekomen waren en terwijl het zeil begon te kreunen onder de hoeveelheid water, kwam Miles Kane handjes schudden op de eerste rij en zich verontschuldigen dat hij niet kon optreden. Enkele minuten laten werden we door de security verzocht om de tent te verlaten.
Er hing een vreemde soort rust over de wei; het was gestopt met regenen en wadend door de plassen water checkte ik snel of er niemand onder de toren terecht was gekomen. Ik kon niet meteen een slachtoffer ontdekken en zag geen hulpdiensten dus slaakte (onterecht misschien?) een zucht van verlichting. Mensen haalden massaal hun camera's boven om foto's te maken van alles dat niet meer rechtstond. Instinctief verplaatste de massa zich richting uitgang.
En naarmate we korter bij die uitgang kwamen, onthulde zich een grotere ravage.... Een afgeknapte boom had het Proximustentje te grazen genomen, afgewaaide takken lagen gezaaid over de wei en dan doemde uit het niets die ingestorte Chateau-tent op. Ik zag politieagenten voor wat ooit de ingang was geweest staan, maar er liepen geen paniekerige mensen rond en heel even dacht ik nog - in een vlaag van naïviteit - dat iedereen wel op tijd buitengeraakt was. De ingang die ons een paar uur eerder nog met vrolijk blinkende Pukkelpopletters had welkom geheten, lag volledig tegen de grond... Het was alsof iemand me een blank kleurboek gegeven had dat ik nu langzaam kon beginnen inkleuren. De omvang van dit natuurfenomeem begon me te dagen en ik haalde m'n gsm boven om mijn vrienden en ouders te bellen.
Van de klaagzangen over te weinig informatie en het gezwetst dat er algehele chaos en paniek heerste, word ik zeer kwaad. Ik stond zelf tussen duizenden mensen die sereen en zonder dat daartoe opgeroepen was de festivalweide verlieten. Elke gezond denkende mens snapte toch de omvang van deze ramp? Nog kwader maken de berichten op verschillende fora de dag nadien me. Een moeder (!!) die zich afvraagt of ze haar geld van het ticket nog terugziet en een vergoeding zal krijgen voor een tentje?...
Ik wens de nabestaanden sterkte toe, de gewonden de kracht om te herstellen en dit te kunnen plaatsen, Chokri Mahassine en zijn medewerkers de moed om door te kunnen gaan en de muziek een nieuwe Pukkelpop volgend jaar... Pukkelpop is altijd mijn hemel op aarde geweest en in een hemel verwacht je de hel niet.
Bron:Tine Maesen - Club