Verkrachting heeft een verwoestend effect op je relatie

94% van de vrouwen en kinderen die slachtoffer van een verkrachting werden, ontwikkelen een post traumatisch stress syndroom. Eén op 3 slachtoffers heeft therapie nodig om het trauma te boven te komen.

“Verkrachting is elke ongewenste geslachtsgemeenschap, met een voorwerp de vagina of anus binnendringen is ook een verkrachting”, zegt relatietherapeut Deprez. “Het is een misdrijf waarbij de dader vanuit een machtspositie handelt.”

Het is een heel ingrijpende ervaring, waarbij het slachtoffer langdurig en diepgaand kan geconfronteerd worden met angst, pijn, hulpeloosheid, wanhoop, machteloosheid.

Verkrachting kan daarom ook tot één van de zwaarste trauma’s leiden omdat trauma het gevoel van veiligheid en zelfvertrouwen geschonden zijn.

De gevolgen van een verkrachting: het PTSS of Post Traumatisch Stress Syndroom.

Bij verkrachting blijkt 94% van de slachtoffers na 1 week een PTSS te vertonen, na 1 maand is dat teruggevallen tot 65%, en na 6 maand blijkt 41% een PTSS te hebben.

Het goede nieuws hierbij is dat twee derden een spontaan herstel kent na enkele maanden, het slechte nieuws is dat één derde PTSS krijgt en therapie nodig heeft om te kunnen herstellen.

Verkrachting zal dikwijls nare gevolgen voor het seksueel leven en de relatie van het slachtoffer hebben. Enkele psychologische gevolgen zijn:

1. schaamte- en schuldgevoel,

2. zich machteloos en hulpeloos voelen,

3. zichzelf vies vinden (vuil kan je afwassen maar vies niet),

4. zich onzeker voelen,

5. zich onveilig voelen,

6. je seksuele gevoelens onderdrukken,

7. bang zijn voor mannen,

8. afkeer krijgen van seks, weinig of géén zin hebben in seks,

9. psychosomatische klachten krijgen zoals bvb hoofdpijn of buikpijn,

10. je depressief voelen,

11. een laag zelfbeeld ontwikkelen,

12. moeilijk grenzen kunnen stellen,

13. herbelevingen, ...

Wat helpt een trauma te verwerken, wat niet?

Wat niet helpt qua verwerkingsproces, is vermijden om over het trauma te spreken.

Anderzijds is spreken over het trauma alleen op zich niet voldoende. Ook zich uitsluitend focussen op ontspanningstechnieken is onvoldoende.

Tenslotte meent relatietherapeut Duprez dat aanraden om je gevoelens naar buiten te laten komen, gevaar van retraumatisatie (de zgn loutering van onderdrukte gevoelens is nl. niet gecorreleerd aan herstel) kan meebrengen.

Waarom mensen niet graag over hun trauma spreken of verkrachting spreken?

Meisjes praten bijvoorbeeld liever niet over hun ervaring omdat ze zich schuldig voelen, of omdat ze twijfelen of het wel echt om een verkrachting gaat.

Ze maken zichzelf soms wijs dat ze de man niet duidelijk genoeg afgewezen hebben, dat ze te vriendelijk geweest zijn of te uitdagende kledij droegen.

Een aantal durven het thuis niet eens te vertellen omdat ze bang zijn voor de reactie van hun ouders.

Een andere redenen waarom mensen niet graag over die trauma's in gesprek of behandeling durven gaan, is dat deze traumatische gebeurtenis angst oproept, maar soms ook schuldgevoel en dikwijls ook schaamte vooral bij trauma's zoals verkrachting en seksueel misbruik.

Hoe merk je dat een trauma verwerkt is?

Ondanks de schaamte of schuldgevoel is het belangrijk dat het trauma verwerkt wordt zodat het slachtoffer opnieuw een normaal leven kan leiden.

Een trauma is verwerkt als je…

1. er géén last meer van hebt en terug normaal kunt functioneren.

2. het gebeurde zich niet meer bij je opdringt of je leven beheerst.

3. de traumatische gebeurtenis voor jezelf een plaats gegeven hebt.

4. eraan terug denkt er neutraal bij kunt blijven.

5. je eigen zelfvertrouwen opnieuw toeneemt.

Bron: Hulporganisaties.be