Voeten zonder been, armen zonder romp
Mounir Hamdaoui zat in de IC-trein naar Luik in een wagon die opgetild werd bij de botsing. Als bij wonder houdt hij alleen maar een gekneusde pols aan het drama over.
'Onze wagon veranderde in een paar seconden in een hel. Ik heb verschrikkelijke dingen gezien, beelden die ik nooit meer vergeet', vertelt deman uit het Henegouwse Quaregnon. 'Wij werden allemaal totaal verrast. Wij voelden hoe de trein kort en hevig remde. En toen was er die enorme klap. Onze wagon werd door een onzichtbare hand opgetild. De reizigers werden als poppen door de lucht geslingerd. Alles wat niet vast zat werd door het compartiment gekatapulteerd. Ik dacht dat ik dood zou gaan.'
Het duurde enkele seconden voor Mounir weer bij zijn positieven was. 'Er lagen twee mensen bovenop mij; Ze waren gewond aan het hoofd. Twee anderen lagen bewusteloos aan mijn voeten. Toen ik verder rondom mij keek, zag ik voeten zonder been, armen zonder romp. Iemand begon om hulp te roepen, omdat twee kinderen er erg aan toe waren. Iedereen snakte naar adem.'
'Automatisch is een soort van solidariteit onder de reizigers ontstaan. Wie er minder erg aan toe was hielp de zwaarst getroffen personen. Maar iedereen wou vooral zo snel mogelijk de wagon verlaten. De deuren zaten echter klem. Een paar mannen zijn dan op elkaar geklauterd om een ventilatievenster te openen. Dat gaf voldoende soelaas tot iemand van de hulpdiensten een van de geklemde deuren opende en we naar buiten werden geholpen.'
'Toen ik het verhakkelde wrak bekeek, prees ik mezelf gelukkig dat ik nog leefde. Het was duidelijk dat de reizigers in de eersteklascoupé minder geluk hebben gehad. Dat deel van de trein was zo goed als volledig verwoest.'
Bron: De Standaard