Het walgelijke gedrag van een "fotograaf"
Rampen lokken ook sensatiezoekers die graag andermans lijden op de gevoelige plaat willen zetten om thuis lekker te griezelen. Dat kan men niet beletten.Maar als organisatie die ijvert voor meer respect voor slachtoffers in de media kunnen we dat alleen maar afkeuren. We kunnen alleen vragen aan de politie om de buurt zo vlug mogelijk af te schermen.Sensatiezoekers hebben niets te maken met fatsoenlijke journalisten.Zo'n sensatiezoeker werd door onze collega gestrikt voor een interview. We laten hem hierbij aan het woord:
‘Ik had net mijn vrouw aan haar werk afgezet, toen ik op de radio hoorde dat er in het station van Halle twee treinen op elkaar waren gebotst. Dat is nog geen kilometer van mijn deur. Ik dacht meteen: Ik ga foto's nemen. Als amateurfotograaf heb ik mijn toestel altijd bij', zegt Stef Cornelis.
‘Omdat ik de streek goed ken, kon ik snel bij de treinen geraken. Ik nam een klein weggetje en belde bij een vrouw aan. Zij liet me door haar huis in haar tuin.'
‘Daar klom ik over een muurtje en plots stond ik voor de wrakken. On-waar-schijn-lijk. Die massa in elkaar gewrongen metaal en daartussen de passagiers. Met daaroverheen een serene stilte. Dat verraste eigenlijk nog het meest. Ik had gedacht gekerm en pijnkreten te horen. Maar het bleef overheersend stil.'
‘In die stilte kwam een man op mij afgestapt met een kindje in zijn armen. Een meisje met zwart haar. Zonder veel nadenken nam ik er een foto van. Toen ik thuis mijn beelden bekeek, zag ik dat het meisje haar ogen open had. Ze leefde dus nog.'
Stef Cornelis –die ondertussen ook zijn schoonbroer Rudy Schoonvaere had opgetrommeld– vertelt hoe de eerste hulpdiensten al zeer snel ter plaatse waren. ‘Aanvankelijk waren er te weinig draagberries. Je hoorde coördinatoren foeteren omdat de hulpdiensten niet snel genoeg ter plaatse waren. In afwachting van meer hulp zag je acht gewonden tegen de betonnen afsluiting staan wachten tot er een draagberrie vrij was. In volstrekte stilte. En ondertussen keken ze toe hoe mensen die nog zwaarder gewond waren voor hun neus werden weggedragen. Eén keer was er iets van gekerm te horen, toen een gewonde vrouw te veel pijn had omdat de redders haar in een andere houding legden.'
‘Tussen de gewonden viel ons plots een man op die zich druk maakte over zijn rechterschoen die hij in de wagon had laten liggen. Opdat hij niet met zijn kous in de sneeuw zou moeten staan, had hij van de reddingsdiensten een soort velcroschoen gekregen, die mensen met een gebroken voet ook dragen.'
‘Maar dat was niet genoeg voor die man. Hij bleef maar aandringen dat ze zijn schoen uit de wagon gingen halen. Ik zei het al: er hing een heel irreële sfeer rond de trein.'
Stef Cornelis nam van alles foto's, maar voelde daarbij ook een steeds grotere frustratie. ‘Omdat ik niets kon doen. Ik heb geen medische opleiding en volgde nooit een EHBO-cursus. Toen ik daar stond, wenste ik dat ik wel een EHBO-diploma had.'
Bron: De Standaard